Between the Folds Een landschap is nooit hetzelfde. Elke seconde, minuut, uur, elke eeuw ziet het er anders uit. Het licht filtert zodat we op elk moment van de dag een ander landschap te zien krijgen. Vormen evolueren door verwering; kleuren vervagen, lijnen verschijnen en verdwijnen. Zo blijft het landschap stromen en is het moeilijk om te spreken over ‘het’ landschap. Het landschap dat wij voor ons zien is eigenlijk onze herinnering aan dat landschap. Net zoals het landschap zijn ook onze herinneringen voortdurend in beweging. Ze zijn moeilijk te vatten, vervagen met het verlopen van de tijd, ze smelten samen en vervormen landschappen tot plaatsen die nooit hebben bestaan. Het is een weerspiegeling die we meedragen “tussen de plooien van ons brein”. Terugkijkend naar mijn eigen herinneringen als fotografe ga ik op zoek naar momenten waarin de foto mijn ervaring niet representeert. Door verschillende technieken zoals weven en ontrafelen, vouwen en drukken te gebruiken onderzoek ik de subjectiviteit van het landschap en creëer ik verschillende versies van éenzelfde herinnering. “We hebben het idee dat landschappen ons het sterkst beinvloeden wanneer we ons erin bevinden en ze ons sensaties van aanraking en zicht bieden. Maar er zijn ook landschappen die we met ons meedragen in afwezigheid, plaatsen die in het geheugen voortleven lang nadat ze in werkelijkheid zijn verdwenen, en zulke plaatsen - waar we ons het vaakst naar terugtrekken wanneer we er het meest van verwijderd zijn - behoren tot de belangrijkste landschappen die we bezitten.” Robert Macfarlane – The Old Ways: A Journey on Foot